به من بگو

مدت زيادي از تولد برادر ساكي كوچولو نگذشته بود . ساكي مدام اصرار مي كرد به پدر و مادرش كه با نوزاد جديد تنهايش بگذارند
پدر و مادر مي ترسيدند ساكي هم مثل بيشتر بچه هاي چهار پنج ساله به برادرش حسودي كند و بخواهد به او آسيبي برساند . اين بود كه جوابشان هميشه نه بود . اما در رفتار ساكي هيچ نشاني از حسادت ديده نمي شد ، با نوزاد مهربان بود و اصرارش هم براي تنها ماندن با او روز به روز بيشتر مي شد ،‌ بالاخره پدر و مادرش تصميم گرفتند موافقت كنند .
ساكي با خوشحالي به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست . امالاي در باز مانده بود و پدر و مادر كنجكاوش مي توانستند مخفيانه نگاه كنند و بشنوند . آنها ساكي كوچولو را ديدند كه آهسته به طرف برادر كوچكترش رفت. صورتش را روي صورت او گذاشت و به آرامي گفت : ني ني كوچولو ، به من بگو خدا چه جوريه ؟ من داره يادم ميره !
                                                                             آن ميلمن

عشق حقيقي

موسي مندلسون، پدر بزرگ آهنگساز شهير آلماني، انساني زشت و عجيب الخلقه بود. قدّي بسيار كوتاه و قوزي بد شكل بر پشت داشت.

موسي روزي در هامبورگ با تاجري آشنا شد كه دختري بسيار دوست داشتني به نام فرومتژه داشت. موسي در كمال نااميدي، عاشق آن دختر شد، ولي فرومتژه از ظاهر و هيكل از شكل افتاده او منزجر بود.

زماني كه قرار شد موسي به شهر خود بازگردد، آخرين شجاعتش را به كار گرفت تا به اتاق دختر برود و از آخرين فرصت براي گفتگو با او استفاده كند. دختر حقيقتاً از زيبايي به فرشته ها شباهت داشت، ولي ابداً به او نگاه نكرد و قلب موسي از اندوه به درد آمد. موسي پس از آن كه تلاش فراوان كرد تا صحبت كند، با شرمساري پرسيد:

آيا مي دانيد كه عقد ازدواج انسانها در آسمان بسته مي شود؟

  دختر در حالي كه هنوز به كف اتاق نگاه مي كرد گفت:

بله، شما چه عقيده اي داريد؟

من معتقدم كه خداوند در لحظه تولد هر پسري مقرر مي كند كه او با كدام دختر ازدواج كند. هنگامي كه من به دنيا آمدم، عروس آينده ام را به من نشان دادند، ولي خداوند به من گفت:

همسر تو گوژپشت خواهد بود

درست همان جا و همان موقع من از ته دل فرياد برآوردم و گفتم:

اوه خداوندا! گوژپشت بودن براي يك زن فاجعه است. لطفاً آن قوز را به من بده و هر چي زيبايي است به او عطا كن

فرومتژه سرش را بلند كرد و خيره به او نگريست و از تصور چنين واقعه اي بر خود لرزيد.

او سالهاي سال همسر فداكار موسي مندلسون بود.

آيا ميدانستيد آنهايي كه برنگ زرد لباس ميپوشند افرادي هستند كه از زيباييشان لذت ميبرند؟

آيا ميدانستيد آنهايي كه برنگ مشكي لباس ميپوشند، افرادي هستند كه ميخواهند جلب توجه كنند و احتياج به كمك و درك شما دارند؟

آيا ميدانستيد وقتي كه به كسي كمك ميكنيد، كمك شما دو برابر باز ميگردد؟

آيا ميدانستيد كه آسانتر است احساستان را بصورت نوشته بيان كنيد تا اينكه رو در رو به شخصي بيان كنيد؟ وليكن آيا ميدانستيد كه آن ارزش ببشتري دارد وقتي كه آن را رو در رو به آنها بگوييد؟

آيا ميدانستيد كه اگر چيزي را با ايمان بخواهيد، آرزوي شما برآورده خواهد شد؟

آيا ميدانستيد كه شما ميتوانيد روياهايتان را واقعيت ببخشيد، مثل عاشق شدن، ثروتمند شدن، سلامت ماندن، اگر كه آنها را با اعتقاد بطلبيد، و اگر واقعا" دانستيد، متعجب خواهيد شد به آنچه كه خواهيد توانست انجام داد.

  از خدا خواستم عادت‌هاي زشت را تركم بدهد.

خدا فرمود:خودت بايد آنها را رها كني.

از او درخواست كردم فرزند معلولم را شفا دهد.

فرمود: لازم نيست، روحش سالم است؛

جسم هم كه موقت است.

از او خواستم لااقل به من صبر عطا كند.

فرمود: صبر، حاصل سختي و رنج است.

عطاكردني نيست، آموختني است.

گفتم: مرا خوشبخت كن.

فرمود: نعمت از من خوشبخت شدن از تو.

از او خواستم مرا گرفتار درد و عذاب نكند.

فرمود:

رنج از دلبستگي‌هاي دنيايي جدا و به من نزديک‌ترت مي‌كند.

از او خواستم روحم را رشد دهد.

فرمود: نه تو خودت بايد رشد كني.

من فقط شاخ و برگ اضافي‌ات را هرس مي‌كنم تا بارور شوي. 

از خدا خواستم كاري كند كه از زندگي لذت كامل ببرم.

فرمود: براي اين كار من به تو زندگي داده‌ام. 

از خدا خواستم كمكم كند همان‌قدر كه او مرا دوست دارد، من هم ديگران را دوست بدارم.

خدا فرمود: آها، بالاخره اصل مطلب دستگيرت شد!

هفت بار روح خويش را به تحقير و مسخره گرفتم:

بار اول؛آن هنگام كه ديدم براي بلند شدن تظاهر به افتادگي مي كند.

  بار دوم؛آن هنگام كه ديدم پيش لنگها لنگ لنگان راه مي رود.

    بار سوم؛آن هنگام كه بين سهل و دشوار مخير شد و سهل را برگزيد.

    بارچهارم؛آن هنگام كه گناهي مرتكب شد و براي تسليت و تسكين  خويش

  گفت: ديگران نيز مرتكب گناه مي شوند.

  بار پنجم؛آنچه را كه برايش پيش آمده بود،حمل بر ناتواني خويش كرد،اما

   صبر بر آن پيش آمد را به توانايي خويش نسبت داد.

بار ششم؛آن هنگام كه چهره اي زشت را تحقير كرد، حال آنكه آن چهره به تحقيق نقابي از نقابهاي خودش بود.

و هفتمين بار؛ وقتي كه زبان به ترنم مدح و ثنا گماشت و آن را فضيلتي انگاشت.

خيال کردم در کنار ساحل با خدا قدم ميزنم
در آسمان تصويري از زندگي خود را ديدم

در هر قسمت دو جاي پا بود
يکي متعلق به من و ديگري متعلق به خدا

وقتي آخرين تصوير زندگي ام را ديدم
به جاي پاي روي شن ها نگاه کردم

ديدم که چندين زمان در زندگي ام يک جاي پا بيشتر نيست

براي رفع ابهاهم از خداسوال کردم

"خدايا فرمودي که اگر به تو ايمان بياورم
هيچ زمان مرا تنها نخواهي گذاشت
ديدم که در سخت ترين لحظات زندگي ام تنها يک جاي پا است .
چرا در زماني که بيشترين نياز را به تو داشتم تنهايم گذاشتي"

خدا فرمود:
فرزند عزيزم
تو را دوست دارم وتنهايت نمي گذارم
در مواقع سخت اگر يک جاي پا بيشترنيست
درآن لحظات تو را به دوش مي کشيدم.