خداوندا ...

مرا انسانی بساز که ترا بشناسد و خودرا بشناسد.
مرا چندان قوی گردان که به گاه ناتوانی از سستی خود آگاه گردم.
چنان جسور و با شهامتم کن که بهنگام وحشت جرات مقابله بــا خويشتن را داشته باشم.
و بهنگام شکست شرافتمندانه درخوداحساس کبر و غرورکنم و به گاه پيروزی فروتن ونجيب باشم.
مرا انسانی بساز که از ناملايمات زندگی روی بر نتابم .
و هنگامی که بايد سينه سپر کنم پشت بر نگردانم.
مرا به جاده آسايش راهنمايی نکن بلکه به راهی سخت و دشوار مرا مورد آزمون خود قرار بده تا باناملايمات دست به مبارزه بزنم و سربلند بيرون آيم.
مرا انسانی قرار بده که دلش روشن و صاف و هدف زندگيش عالی باشد .پيش از اينکه در انديشه فرمانروايی بر ديگران باشد بر خويشتن حکومت کنم.
مرا انسانی بساز که خنديدن را بياموزد اما گريستن رانيزهرگز از خاطر نبرد. انسانی که گام درآينده بگذارد ولی گذشته را نيز هرگز فراموش نکند.
واز همه مهمتر در مقابل چشمان جادويی و افسونگر هيچ کس تسليم نشودو مسحور نگردد.
خدايا من تاب تحمل ندارم مرا به حال خود وامگذار
اي مهربانترین مهربانان و ای بهترین تکیه گاه و پناه امید واران

من از ان خوشم كه چنگي بزنم به تار مويي

همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه بنشين كنار جويي

دل من اگر كه بشكست به فداي چشم مستت

سر خم به مي سلامت بشكست اگر سبوئي

 اگر لذت جهان خواهي با دل همسفر شو

و اگر مقصد خواهي آهسته رو

روزگار بهتري از راه مي رسد

کسي نگفته است که زندگي کار ساده ايست،
گاهي بسيار سخت و ناخوشايند مي نمايد.
اما با تمام فراز و فرودهايش، زندگي ...
از ما انساني بهتر و نيرومند تر مي سازد.
حتي اگر در لحظه حقيقت آن را در نيابيم.

به ياد آر ...
که در آزردگي، رنج از خود دور داري،
و در دلتنگی، بگذاری اشکهایت جاری شوند،
و در خشم خود را رها سازی،
و در ناکامی بر خود چیره شوی،

تا می توانی یار خود باش.
می توانی بهترین دوست خود باشی،

اما به هنگام آشفتگی مرا خبر کن!
می کوشم، بدانم چه وقت باید در کنارت باشم.
اما گاه ممکن نیست، پس خبرم کن.

عشق بالاترین هدیه ای است که می توانیم به یکدیگر بدهیم.
و ایثار یکی از بزرگترین لذت هایی است که به ما ارزانی شده.

من اینجایم هر زمان و همیشه،
تا هر آنچه دارم به تو هدیه دهم.